]]>६ भदौ, काठमाण्डौ । संध्यामा काठमाण्डौ । आहा, काठमाण्डौ सांझमा कम्ती रमाइलो देखिदैन । आकाशमा हल्का वादलका फोकाहरु अनि गोधुलीमा निस्कने चराहरु । चंगा उडाउदै गरेका केटाकेटी । तर्कारीको जोहो गरेर फर्कदै गरेका गृहिणीहरु । यसो हावा खान चोक गल्लीमा निस्कने ठिटा ठिटीहरु । कांठमाण्डौको गोधुली मिस गर्नेहरुकालागि संझना स्वरुप ।
ठुला ठुला व्याङक लुटपाट, वहुराष्ट्रिय कम्पनी र व्यापारीसंगको चन्दा माओवादीसंग त अरवौ सम्पत्ति होला । धेरै नेपालीसंग यस्तै कल्पना थिए । तर हालैमात्र सार्वजनिक भएको माओवादी नेताको सम्पत्ति विवरण हेर्दा भने यो कल्पना भताभुङग हुन्छ । माओवादीका सर्वे सर्वा अध्यक्ष प्रचण्डको कुल सम्पत्ति चार लाख वरावर र दुइ तोला सुन मात्र छ भने वरिष्ठ नेता डा. वावुराम भट्टराइसंग तीनलाख वरावरको सम्पत्ति छ ।]]>
अन्तरिम व्यवस्थापिकाका संसंद लोकेन्द्र विष्ट सवै भन्दा गरिव छन । उनको सम्पत्ति तीन हजार रुपैया वरावर छ । सवै भन्दा धनी मानिएका राम कार्कीको कुल सम्पत्ति ३८ लाख २० हजार बराबर छ । माओवादीका सबै केन्द्र्रीय सदस्यहरूले मङ्गलबार र्सार्वजनिक गरेको आफ्नो व्यक्तिगत सम्पत्ति विवरण अनुसार ३४ जना केन्द्रीय सदस्यहरूको कुल सम्पत्ति तीन करोड ६३ लाख तीन हजार रुपैयाँ मात्र रहेको छ ।
पाँचौ विस्तारित बैठकमा मङ्गलबार केन्द्रीय अनुमगन विभाग सदस्य कञ्चनले सबै केन्द्रीय सदस्यहरूको सम्पत्ति र्सार्वजनिक गरेका हुन् । लोकेन्द्र विष्टले ०४५ सालमै सम्पूरण सम्पत्ति पार्टीकरण गरेका थिए । अध्यक्ष प्रचण्ड सम्पत्ति धेरै नहुनेमा पर्छन् । उनीसँग चारलाख नगद र दुइइतोला सुन छ । मोहन वैद्य किरणुसँग भने २ लाख ९८ हजार रुपैयाँ बराबरको सम्पत्ति छ ।
सबैभन्दा बढी सम्पत्ति हुनेको सूचीमा दोस्रो नम्बरमा लेखनाथ भट्ट, वर्षान पुन -अनन्त र कञ्चन परेका छन् । उनीहरूसँग २५ लाख रुपैयाँ बराबरको चलअचल सम्पत्ति छ । त्यसैगरी पार्टी प्रभावशाली नेता डा बाबुराम भट्टर्राईसँग तीनलाख रुपैयाँ बराबरको सम्पत्ति छ भने उनकी श्रीमती हिसिला यमीसँग तीनगुणा बढी सम्पत्ति रहेको तथ्याङ्क छ । यमीसँग १० लाख रुपैयाँ बराबर सम्पत्ति छ ।
त्यस्तै हरिबोल गजुरेल -२० लाख ५० हजार, सीपी गजुरेल गौरव -१९ लाख २५ हजार र एकतोला सुन, विधायक जनार्दन शर्मा प्रभाकर -१८ लाख ५ हजार, सुदर्शन -१७ लाख १५ हजार, कमलप्रसाद शर्मा -१७ लाख ५० हजार, पम्फा भुसाल -१३ लाख ६५ हजार पनि धेरै सम्पत्ति हुनेमा पर्छन् । रामबहादुर थापा बादल र टोपबहादुर रायमाझीसँग जनही १० लाख रुपैयाँ बराबरको सम्पत्ति छ भने वन तथा भू-संरक्षण मन्त्री मातृका यादव र देवेन्द्र पौडेलसँग ५-५ लाख बराबरको सम्पत्ति छ । बलदेवको भने बुटवलमा ५ लाख रुपैयाँ बराबरको घडेरी छ ।
त्यसैगरी सूचना तथा सञ्चारमन्त्री कृष्णबहादुर महरासँग ३ लाख, प्रमुख सचेतक दीनानाथ शर्मासँग ४ लाख ७५ हजार, हितमान शाक्यसँग ४ लाख, नन्दकिशोर पुन पासाङुसँग ४ लाख, सैनिक कमाण्डर सोनामसँग २ लाख ७० हजार, विप्लवसँग २ लाख ५० हजार, कञ्चन शर्मासँग २ लाख, सुरेश सिंहसँग २ लाख ७० हजार, पोष्टबहादुर बोगटी दिवाकरुसँग २ लाख, मन्त्री खड्गबहादुर बिश्वकर्मा -प्रकाण्डसँग १ लाख ७० हजार र वसन्तसँग १ लाख रुपैयाँ बराबरको चलअचल सम्पत्ति छ ।
उत्तमसँग ४ लाख ६० हजारको सम्पत्ति भए पनि उनीसँग १ लाख रुपैयाँ ऋण छ भने प्रवास व्युरो इञ्चार्ज प्रतिकसँग ४ लाख रुपैयाँ बराबरको सम्पत्ति र ४ लाख १५ हजार रुपैयाँ ऋण छ । गोपाल किराँती पनि कम सम्पत्ति हुनेमा पर्छन् । उनीसँग १२ हजार रुपैयाँ बराबरको सम्पत्ति छ । माओवादी केन्द्रीय सदस्यहरुको सम्पत्ति विवरण छानबिन गर्न गठित समितिले विवरण बुझाएपछि सबै सम्पत्ति पार्टीकरण गरिने माओवादीले जनाएको छ ।
पुरस्कार पाएका छन । दुर्गम म्याग्दीको नागी गाविसमा वायरलेस प्रविधिमार्फ इन्टरनेट सञ्जाल स्थापना गरेर वसेका महाविर पुन म्यागासासेको हकदार भएपछि हामी नेपालीको शिर गर्वले ठाडो भएको छ । म्यागासेसेजस्तो प्रतिष्ठित पुरस्कार पाउनुलाई कसैको सपना पूरा भएको भन्न सकिन्छ,। तर, सपना न हो १ यसलाई सजिलै नाप्न कसले सक्छ र १ म्याग्दीमा इन्टरनेट पुर्याउने कल्पना साच्चिकै कल्पना नै थियो । एक मिठो, तर पूरा हुन नसक्ने कल्पना १ तर, सात वर्षो निरन्तर संर्घष र मेहनतले पुनको त्यो सपना साकार भएको छ । म्याग्दी, कास्की र पर्वतका सात गाविसमा अहिले इन्टरनेटयुक्त कम्युटर साइवर चलेका छन् । म्यागासेसे पुरस्कार पाएपछि काठमाडौंको उनको बसाइ व्यस्त छ । त्यसैले उनलाई औपचारिक कार्यक्रममै भेटेर भए पनि संवादका लागि शुक्रबार बेलुका एभरेस्ट होटल पुग्दा चारैतिर प्रशंसकले घेरिएका उनी बधाई स्वीकार गर्दागर्दै थाकिसकेका जस्ता देखिन्थे । सेतो टिर्सटमा रहेका पुनको हातमा बियरको गिलास थियो । केही समय प्रतीक्षा गरियो । तर, भीड घटेन । नजिकै गएर परिचय संगै कुरा सुरु भयो- म तपाईसग सपनाका कुरा गर्न आएको, समय छ होला - उनी केही अलमल्ल परेजस्ता देखिए । पटक-पटकको आग्रहपछि बल्ल-बल्ल १० मिनेटको समय निकाले उनले । समय पाएपछि सपनाका कुरा गर्न भीड छल्दै हामी लाग्यौं एभरेष्ट होटलको स्विमिङ पुलको कुनामा । पुरस्कार पाएपछि कस्तो लागिरहेछ - खिसिक्क हास्दै भने- कस्तो लाग्नु १ यी सबैले घेरेको घेर्यै छन्, केही काम गर्न पाएको होइन । वायरलेस इन्टरनेटमा क्रान्ति गरेकोमा उनले म्यागासेसे पुरस्कार पाए त्यसैमा उनमा अलि असन्तोष रहेछ । उनको भनाइमा पुरस्कार दिने काम अलि चाडै भयो । काम अझै अधुरो भएको तथा टेक्निकल कुरा रिफाइन हुन बाकी रहेकाले दिनैपरे पनि अलि पछि दिएको भए हुने भन्ने उनको आशय थियो । उनले भने, काम धेरै सकिएकै छैन, धेरै कुरा गरौंला भन्ने सोचिरहेको बेलामै पुरस्कारको घोषणा भयो । पाएको पुरस्कार भने उनले लिने निर्णय गरेका छन् । यसले राम्रो काम गर्यो भनेर पुरस्कार नै घोषणा गरिसकेपछि अब अलि चाडै भयो भनेर फिर्ता गर्न जाने कुरा पनि त भएन । अब त्यो ५० हजार डलर के गर्ने - प्रश्न भुइमा खस्न नपाउदै उनले भने, त्यति जाबो पैसाले के गर्न पुग्छ र मेरो सपना पूरा गर्न त अबौं डलर चाहिन्छ । के-के छन् त उनका सपना -प्रस्तुत छ उनको सपना संवाद ।
पहिलो सपना
मेरो पहिलो सपना हो कर्णाली प्रदेशलाई आइटी प्रदेश बनाउने, हरेक जिल्लामा इन्टरनेटको जालो निर्माण गर्ने, सामान्य कामका लागि कोही सदरमुकाम आउन नपरोस्, माउस क्लिक गरेकै भरमा सबै काम हुने । यसका लागि राष्ट्रिय योजना आयोगमा समेत प्रस्ताव पुगिसकेको छ । कर्णालीका १७ वटा जिल्लामा इ-गभर्नेन्स भित्र्याउने प्रयास सुरु भइसकेको छ । यसका लागि त्यस क्षेत्रका सांसदहरूलाई सहभागी बनाएर मास्टरप्लानसमेत बनाइ सकिएको छ । यसको कुल लागत साढे ४३ करोड छ । यो डिरम प्लान हो । तर, हुने हो वा होइन थाहा छैन । प्रस्ताव हेदा त राम्रो छ भनेको हो । तर त्यत्रो पैसा कताबाट ल्याउने हो भनेर सरकार अल्मलिएजस्तो लाग्छ । त्यो काम गर्न पायो भने बल्ल ठूलो काम गरे जस्तो हुन्छ । १७ वटा जिल्ला भनेको त नेपालको ठूलै भाग हो । क्षेत्रफलको आधारमा हेर्ने हो भने सायद ४० प्रतिशत भू-भाग ओगट्छ त्यसले । त्यत्रो भू-भागमा यो वायरलेस सुविधा पुर्याउन पाए कत्ति मजा आउदो हो । नेपालका ढुंगाले छाएको घरमा पनि नेट अनि गोठमा पनि नेट ।
दोस्रो सपना
म्याग्दीबाट जति मान्छे बाहिर काम गर्न गएका छन् तिनीहरू कुल्लीको काम गर्न गएका छन् । हातमा सीप बोकेर काम गर्न कोही पनि गएका
छैनन् । उनीहरूलाई सीप विकासको तालिम दिनसके कति राम्रो हुन्थ्यो होला १ सीप बोकेर गएपछि त नाम्लो बोकेर भारी बोक्न दौडनुपर्दैन नि १ सीप विकासका लागि एउटा विद्यालय खोल्न पाए कस्तो हुन्थ्यो भनेर सपना देख्न थालेको पनि धेरै भइसक्यो । त्यसको प्रारम्भ सानोतिनो रूपमा त सुरु गरिसकेको छु । वायरिङ, सिलाइबुनाइ तालिम त चलाइरहेको छु नै । तर, ठूलै रूपमा चै काम सुरु गर्न सकेको छैन ।
तेस्रो सपना
म्याग्दी भनेको पर्यटकका लागि साह्रै आकर्षक क्षेत्र हो । तर, पर्वाधारको विकासको अभावमा हामीले पर्यटक भित्र्याउन पनि सकेका छैनौं र आएकालाई पनि सुविधा दिन सकेका छैनौं । यसका लागि कम्युनिटीमा आधारित पर्यटन कार्यक्रम चलाउन पाए समुदायलाई पनि फाइदै हुन्थ्यो । अनि घुम्न आउने पर्यटक पनि मक्खै पर्थे । यसको विकासले भारी बोक्न र भारत जानबाट यस क्षेत्रका युवा मुक्त हुन्थे । गाउ"मै रोजगारको अवसर खुल्थ्यो ।त्यही सिलसिलामा केही क्षेत्रमा त काम नै सुरु भइसकेको छ । तर, सोचेअनुसारको काम गर्न भने भ्याएको छैन । हिमालको जरामा गएर एउटा २० बेडको लज त खोलिसकेका छौं । तर, एक ठाउ"मा मात्र बनाएर भएन । त्यस्तै लज १०र१२ ठाउ"मा खोल्न पाए मेरो यो सपनाले पनि साकार रूप लिन सक्थ्यो । हेरौं म त लागिरहेको छु । सल्लाह पनि भइरहेको छ । साधनस्रोत जुट्यो भने पक्कै यो पनि पूरा हुन्छ नै
।
चौथो सपना
हिमालबाट बगेर आउने खोलाको पानी बेकारमा बगेर खेर गइरहेको छ । त्यसको केही सदुपयोग हुन सकेको छैन । त्यसको सदुपयोग गरेर बिजुली निकाल्ने हो भने बगेर जाने पानीको सदुपयोग हुन्थ्यो । यसले मेरो वायरलेस इन्टरनेट आन्दोलनलाई पनि सहयोग पुग्थ्यो । त्यो क्षमता नभएको पनि हैन । प्रशस्त सम्भावना पनि छन् । त्यसको गृहकार्य पनि सुरु गर्ने तर्खरमा रहेका छौं । यदि, यो सपना पूरा भयो भने आय आर्जनको दिगो माध्यमसमेत फेलापर्ने थियो । जसले गर्दा विकासका अन्य पूवाधार पनि निर्माण गर्न सकिन्थ्यो । आ"टे के पुग्दैन भन्ने त देखिइसकेकाले सोही कारण पनि मेरो योजना पूरा होला भन्ने आशामा छु म ।
पाँचौँ सपना
यो मेरो म्याग्दीमा जादादेखिको सपना हो । यो वायरलेस इन्टरनेटभन्दा पनि पहिला देखेको सपना भने पनि हुन्छ । त्यहा जादा हाइस्कुलसमेत थिएन । हाइस्कुल बन्यो । अहिले त १२ कक्षासमेत गाउमै चलिरहेको छ । अब केही वर्षपछि गाउमा कलेज खोल्ने सपना छ मेरो । सन् २०१५ सम्ममा कलेज खोल्ने मेरो सपना छ । यसका लागि लागिपरेको छु । जीवनको अन्त्यसम्म पुग्दा म्याग्दीमा विश्वविद्यालय नै चलेको हेर्ने ठूलो सपना छ मेरो । त्यो पनि हुनसक्छ कि भन्ने पनि त सपना छ । हुन त यो टाढाको कुरा हो । म अहिले ५० पार गरिसके । कत्ति नै बा"चिएला र - मेरो जीवनमा यो होला कि नहोला भन्ने कहिलेकाही" आशंका पनि लाग्छ । तैपनि आ"टे के पुग्दैन र हैन
छैटौं सपना
गाउ"मा इन्टरनेट पुगे पनि त्यसको राम्ररी सदुपयोग हुन भने सकेको छैन । अब यो इन्टरनेट शिक्षा मेरो दोस्रो प्राथमिकताको विषय हो । अब यसको सदुपयोग गर्दै टेलिमेडिसिन, टेलिटिचिङ, इ-गभरनेन्स, लोकल इ-कमर्स यस्तै छन् सपना । यसका लागि धेरै काम गर्न बा"की छ । पहिला चारवटा कम्प्युटर देख्दा केवल इन्टरनेटको मात्र सपना देखियो । यसमा इन्टरनेट जोडे पुग्यो पहिलो सपना यही थियो । त्यो पनि वायरलेस होइन सामान्य तारबाट नै हो । तर, फोन नभेट्टएपछि समस्याको समाधान खोज्दै जादा यो वायरलेस भन्ने फेलापरेको हो । पछि वायरलेस चलाउदै जादा यसबाट आवाज पनि जान्छ, भिडियो पनि जान्छ भन्ने थाहा भयो । यो थाहा पाएपछि नै टेलिमेडिसिन, टेलिटिचिङको सपना देख्न थालेको हु । इ-कमर्सका लागि अहिले गाउमा लाग्ने हाटबजारमा केन्द्रित भएर त्यसैलाई इन्टरनेटमा हाल्ने तयारीमा लागेका छौं । यसका लागि सफ्टवेयर पनि बनिसकेको छ । यसका लागि गण्डकी इन्जिनियरिङ कलेजले तयारी गरिरहेको छ । त्यो प्रोग्रामिङ साह्रै मजाको छ क्या । ठ्याक्कै हाटबजार जस्तै छ । त्यसमा सहज भाषाको प्रयोग गरिएको छ । अनि चलाउने तरिका पनि सजिलो बनाउने प्रयास भइरहेको छ । हाटबजारमा जे-जे पाइन्छन्, ती सबै त्यसमा राख्न सकिन्छ । रा"गा, भैंसी, खसीको नाम, जात र मूल्य सबै राख्न सकिन्छ । उनीहरूले भैंसी किन्नुअगाडि त्यो वेभसाइटमा गएर पढून् । कुन जातको भैंसी कति राम्रो हुन्छ, कति दूध दिन्छ, पैसा कति पर्छ सबै ।अनि गाउमा पाइने र चाहिने सामान सबै राख्ने त्यसमा । उनीहरूले चाहेको सामान आएर र्सच गरेर खोज्नासाथ पाउने गरी बनाउने प्रयास गरेका छौं । यो सहरका मान्छेलाई पनि उपयोगी हुन्छ । भैंसीको घ्यू कति पर्छ भन्ने पनि त चाहिन्छ नि १ सहरवासीका लागि । यो सबै तयार भइसकेको छ । यो लन्च गर्न मात्र बाकी छ । अर्को टेलिमेडिसनको अभ्यास पनि सुरु भइसकेको छ । एउटा हेल्थ क्लिनिकमा यसको प्रयोग भइरहेको छ । धेरै हेल्थपोस्ट नै छैनन् । यसका लागि पोखरामा रहेको एक नर्सिङहोमले सहयोग गरिरहेको छ । अहिले पनि गाउका बिरामीका बारेमा भिडियो कन्फरेन्स हुन्छ । टेलिटिचिङको अभ्यास पनि सुरु भइसकेको छ । काठमाडौंको प्राइम कलेज र काठमाडौं इन्जिनियरिङका विद्यार्थी यसको सिस्टम बनाउनमा लागिसकेका छन् । यो भयो भने त किन आइरहनुपर्यो काठमाडौंमा पढ्न गाविसमा इ-गभरनेन्स भित्र्याउनका लागि पनि सल्लाह भइरहेका छन् । यो पनि त्यत्ति गाह्रो हुन्न जस्तो लाग्छ ?
]]>सयौँ थुँगा फूलका हामी एउटै माला नेपाली
सार्वभौम भई फैलिएका मेची-महाकाली ।
प्रकृतिका कोटीकोटी सम्पदाको आँचल
वीरहरुका रगतले स्वतन्त्र र अटल
ज्ञानभूमि शान्तिभूमि तराइ पहाड हिमाल
अखण्ड यो प्यारो हाम्रो मातृभूमि नेपाल
बहुल जाति भाषा धर्म संस्कृति छन् विशाल
अग्रगामी राष्ट्र हाम्रो जय जय नेपाल ।
सन् १९९३ को बर्म्बई बम विस्फोटको समयमा अवैध हतियार राखेको मुद्दामा सञ्जयलाई मंगलबार टाडा विशेष अदालतले ६ वर्ष लामो जेल सजायको फैसला सुनाएको छ, त्यो पनि सश्रम । उनले गरेको अपराधलाई मामुलीभन्दा ठूलो भन्दै अदालतले सश्रम सजाय सुनाएको हो, जस अनुसार उनले जेलको बगैंचामा पानी हाल्ने काम गर्ने छन् । मुन्नाभाई’ चरित्रमा आधारित रहेको तेस्रो चलचित्र मुन्नाभाई चले अमेरिका’मा अभिनय गरिरहेका संजय अब अमेरिका होइन, जेल हिडेका छन् । अर्थात्- मुन्नाभाई चले जेल । संजय माथि लगाइएको ९ एमएम पेस्तोल र एके ५६ राइफल अवैधरूपमा राखेको र पछि त्यो हतियार १९९३ को बम्बै विष्फोटमा प्रयोग भएको भन्ने अभियोग पुष्टि भएको बताउदै विशेष टाडा अदालतले उनलाई छ बर्षजेल सजाय र २५ हजार नगद जरिवाना पनि गरेको छ । अदालतका न्यायाधिश पि।डी। कोणेले यो फैसला सुनाएका थिए । केही समय अगाडि विष्फोटमा संलग्न भएको भन्ने आरोपबाट भने संजय मुक्त भइसकेका थिए । तर, हतियारको आरोपबाट भने उनी बच्न सकेनन् । विष्फोटपछि १९९३ को अप्रिलमा उनी गिरफ्तार भएका थिए र १६ महिना जेलमा विताएका थिए । अहिलेको सजायमा त्यतीबेलाको जेल सजाय कटौती हुनेछ ।पहिलो पटक गिरफ्तार हुनुअघि खलनायक’को सफलताले उनलाई सुपरस्टारको हैसियत प्राप्त भएको थियो । १६ महिने जेल जीवनपछि दोस्रो पारीमा पनि उनले थुपै्रर सफल फिल्ममा अभिनय गरे । वास्तव, जोडी नं १, एक और एक ग्यारह जस्ता सफल फिल्ममा अभिनय गरेका संजयले मुन्नाभाई एमबिबिएस’ र लगे रहो मुन्नाभाई’ सबैभन्दा बढी प्रसिद्धी कमाएका थिए । यसको तेस्रो भाग मुन्नाभाई चले अमेरिका’ को सुटिङ्ग भइरहेको समयमा मुन्नाभाईलाई नै सजाय भएपछि यसका साथै अन्य आधा दर्जन फिल्म पनि रोकिने संभावना रहेको छ ।दोस्रो पारीमा संजयले फिल्ममा पहिलोमा भन्दा बढी सफलता पाएका थिए । ४० बर्षो उमेरमा उनले चलचित्र वास्तव’बाट जीवनको पहिलो फिल्मफेयर अवार्ड प्राप्त गरेभने मुन्नाभाईका दुवै फिल्मबाट पनि यो सम्मान प्राप्त गरे । तर, अदालतको एक फैसलाले उनको करियरको भविष्य भने अन्धकारमय हुन पुगेको छ ।
]]>
१५ साउन, काठमाण्डौ ।मुलुक भर एक साथ आएको वाढीले ७५ जना वढिले ज्यान गुमाएका छन । पानी आएन भन्दा भन्दै एक्कासी साउन लागेपछि आएको पानी लगातार हप्ता दिन भन्दा वढि पर्यो । यो पानीले कतिका घर वगायो त कतिका प्रियजन । अहिले भने पानी पर्न कम भएको छ । पहाडमा विगत चार वर्ष देखि फुट्न नसकेको मुल यो पटकको वाढीले फुटाएको छ । वाढीले विचल्लीमा परेका पश्चिम नेपालका जनताको कारुणिक तस्विर हुन यी ।]]>
यो फोटो लसर्घा डांडावाट भाइ सुरेशको सल्लाह अनुसार खिचिएको हो । यसमा वारी स्याङजाको सटुका, वढेकी काली गण्डकी र पारी पाल्पा तिर ताज महल भनेर चिनिने रानी घाट दरवार , छेर्लुङ र पाल्पाको वतासे डांडा लगायत अनेक डांडाहरु देखिएका छन ।
यति वेला गांउ घरमा झम झम पानी परेको छ । मकैका पात वज्दै पानी पर्दा गणेशको आंटीमा या गन वहादुरको घरमा वसेर खुवै तास खेलिन्थ्यो -कुनै जामानामा, अहिले कंहा पांउनु । या पानी दर्केको दिन घर अगाडी आली लाइन्थ्यो । रोपाइ गरिन्थ्यो । असारमा त आंप पनि निकै पाक्छन । हाम्रो आंप त । डिठ्ठाको आंप भनेर प्रख्यातै छ । डिठ्ठाको कटहर पनि कम्ती मिठो छैन । खान त पाइएन । काठमाण्डौ वसेर यी अक्षर टाइप गरी रहदा मुख रसाएको छ । अहिले भोक लागेर के खाने होला भन्दै छु घरमा भएको भए । आमाले मकै पोली दिनु हुन्थ्यो । कान्छो छोरो भनेर तर लागेको दुध दिनु हुन्थ्यो । अनि अघाएपछि कोइ सीपी खाने साथीको खोजीमा हिडिन्थ्यो । अंहा कम्ती रमाइला थिएनन ती दिन ।
वर्षामा खोला वढेपछि हामी केटाकेटी प्लाष्टीक ओढेर खोला हेर्न जान्थ्यौ । मौला खोला वाट कमेराको सेतो पानी वगेकेा हेर्न कति मजा हुन्थ्यो । अर्चले स्कुलवाट आउदा दविल्लो खोलो वढेर वर्खामा हामी तर्न नसकेपछि ठुला दाइहरुले तारी दिन्थे । अहिले त दविल्लोमा पनि पुल वनेको छ । कठै ती दिनहरु सम्झदा आंशु आउछ । ती दिनहरु अव फर्कदैनन । यसपटक जे पर्ला पर्ला भनेर १४ दिन विदा लिएर पाल्पा, गुल्मी र कास्कीको भ्रमणमा निस्कए । पाल्पा पुगेर एक रात वसेपछि म तम्घास पुगे । तम्घासमा पनि एक दिन एक रात वसेपछि रिडी सम्म मोटरमा आए अनि रिडीवाट पैदलै रुद्रवेणी हुदै लागे विर्घातिर । लसर्घामा घसेर्नीहरुसंगका मिठा वात, रुद्रवेणीको गुल्कोज पानी , तम्घासमा वसेर आकासको जुन हेर्दै खाएको कफी र धुंवा, पाल्पामा नानी मिनाले खुवाएको चिया आहा कम्ती रमाइलो थिएन, यात्रा । यो पटकको यात्रा ज्यादै अविस्मरणीय भएको थियो ।
चर्को घाममा हिडेर विर्घा पुग्दा भाइ सुरेश साथी वनेर टुप्लुकीएको थियो । धर्म पनि क्याराम खेल्न छोडेर हाम्रो साथी वन्यो । मौला चौपारीमा वसेर धेरै धुंवाका वट्टाहरु उडाइए । एक दिन मिलाएर आलम जाने भनेको त पानीले उच्छारै दिएन । हाम्रो पाले छातो आढेर लागियो आलम । डांडामा पुगेर थकाइ मार्दै मन्दिर पुगियो । त्यहीका सज्जन मोहन रानाले खाना खुवाए । अनि डाडै डांड हिडेर आइयो हुलाक । त्यहावाट फोन गरेको त छोरी भन्दा वुवा अगाडी, धन्न छद्म नाम भनेर जोगियो । संयोग पनि मिलेछ । अनि हल्का टेन्सनमा लागियो भन्जिङ तिर । पहिरो हेर्दै वसेर अनेकथरी कुरा । मेरो मनमा भने फोनमा वोल्न नपाएको टेन्सन । धर्मले हुलाकवाट झोलामा हालेछ अलिकता । भन्जिङ पुगेर सुरेश र धर्म लागे भिडण्तमा म भने पाल्पामा परेको पानी हेरेर वसे ।
सांझ सम्म भन्जीङमा पहिरो हेर्दै वसेर फर्कियो वेलुका ७ वजे घर ।